കഥ പറയാനല്ല, എന്തായാലും ഫെല്ലീനീ ഈ ചിത്രത്തില് ശ്രമിച്ചിരിക്കുക, ആത്മാവിനെ പറയാനാണ്. ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ സമ്പൂര്ണ്ണ വിന്യാസത്തിലൂടെയാണ് അതിവിടെ സാധിച്ചു കാണുന്നത്. ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിന്, അതിന്റെ സാധ്യതകളില് നിന്ന് ആവുന്നതിന്റെ പരിധിവരെ വലിച്ചുനീട്ടിയിട്ടുണ്ട്, ഒരു ഇന്ദ്രജാലമെന്നപോലെ, ഫെല്ലീനീ ഈ ചിത്രം.
കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പാത്രത്തില് ബാക്കിവെച്ച കാപ്പി, കസാലയില് നിന്നും എണീററപ്പോള് അതില് പതിഞ്ഞ പൃഷ്ഠത്തിന്റെ കുഴിവ്, കഴുകാനിട്ട അടിവസ്ത്രം - അങ്ങിനെയൊക്കെയാണ് പൊതുവെ ജീവിതം അടയാളപ്പെടുന്നത്. പൊതുധാരകളെ നിരാകരിക്കുന്ന ഭ്രമാത്മകമായ സര്ഗാത്മകതയാണ് ഇതിനെ കവച്ചുകടക്കാനുള്ള വഴി. അതൊരു അതീതജീവിതമാണ്, അല്ലെങ്കില് മറ്റു ലോപാവസ്ഥകളില് നിന്നും, യഥാര്ത്ഥ ജീവിതത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പ്. അത്തരം ജീവിതത്തെ മനോഹരവും തീവ്രവുമായി വരയുന്നു ഈ ചിത്രം. ഭ്രമാത്മകതയെന്ന സങ്കീര്ണത, ഒരുപക്ഷേ, പൊതുജീവിതത്തിന്റെ, ബാക്കിയായ കാപ്പിപാത്രം നല്കുന്ന നേര്നോട്ടമാണ്.
ഗ്വിഡോ എന്ന ചലച്ചിത്ര സംവിധായകനാണ് ഇതിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രം. അയാള് സര്ഗാത്മകതയുടെ, എല്ലാത്തരം സര്ഗാത്മകതകളുടേയും, പ്രതിനിധാനമാണ് (ഒരു എഴുത്തുകാരനെ കുറിച്ചു പറയാനാണ് ആദ്യം ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത് എന്നു ഫെല്ലീനീ പിന്നീട് പറയുകയുണ്ടായി). സര്ഗാത്മകതയുടെ ജീവിതം എളുപ്പമല്ല. വിജയന്റെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല് അതൊരു സന്ദേഹിയുടെ ജീവിതമാണ്. ഗ്വിഡോയുടെ കാമുകിയുടെ ബാലിശമായ മദാലസഭാവങ്ങള് കാണുമ്പോള്, ഭാര്യയുടെ സഹോദരി റോസെല്ല പരിഹാസത്തോടെ പറയുന്നുണ്ട് അയാളെ പോലെ വ്യവസ്ഥയില്ലാത്തവനെ ആകര്ഷിക്കാന് ഇതൊക്കെ മതിയെന്ന്. ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ, പിടിക്കപ്പെട്ട ജാരന്റെ മുഴുവന് മൂഢഭാവത്തോടെയും, ഗ്വിഡോ തന്റെ പത്രപാരായണം തുടരുന്നു. എന്നാല് അതത്ര എളുപ്പമുള്ള പ്രസ്താവമല്ല. അയാളുടെ മുഴുവന് ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന സങ്കീര്ണമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ്. ഈ വ്യവസ്ഥാരാഹിത്യമാണ് ഈ ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ഭ്രമാത്മകതയും.
റോക്കറ്റ് ലോഞ്ചിംഗ് പാഡാണു ചിത്രത്തിന്റെ സെറ്റ്. കഥ തീരുമാനിക്കാത്ത ചലച്ചിത്രത്തിനായി നാനൂറു ടണ് സിമന്റിന്റെ സെറ്റ് ഒരുക്കി തുടങ്ങുന്നു. സയന്സ് ഫിക്ഷന്റെ തന്തുവാകാം ഗ്വിഡോയുടെ മനസിലുള്ളത്. യഥാര്ത്ഥ സിനിമയുടെ ലോകത്തില് പോലും 1963-ല് സയന്സ്ഫിക്ഷന് ഏറെകൂറെ വന്യമായ ഒരു സ്വപ്നമാണ്. വന്യമായ സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെയാണ് സര്ഗാത്മകതയുടെ സഞ്ചാരം. തീവണ്ടിയില് പിന്തുടര്ന്നെത്തുന്ന കാമുകിയില് നിന്നും, സൗഹൃദത്തിലും ചിരിയിലും നിശബ്ദമായ ഒരു താക്കീതിന്റെ ഓര്മ്മപ്പെടുത്തലുമായി ചുററുവട്ടത്തുതന്നെ എപ്പോഴും ബാക്കിയാവുന്ന നിര്മ്മാതാവില് നിന്നും, സിഗരറ്റുകള് പുകച്ചു തള്ളുന്ന ആധുനികയും അഭിജാതയും ആയ ഭാര്യയില് നിന്നും അയാളുടെ ജീവിതം ഈ വന്യതകളിലേക്ക് ചേക്കേറുന്നു. ഇതു അനിവാര്യമാണ്. അല്ലെങ്കില്, എത്ര സ്വാഭാവികം എന്നാണ്, യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളില് നിന്നും അയാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക് സീനുകള് തെന്നിവീഴുമ്പോള് അനുവാചകന് ഓര്ക്കുക. അല്ലെങ്കില് ഓര്ക്കാന് പോലും സാധിക്കാതിരിക്കുക എന്ന നൈരന്തര്യം.
ഒരു റോക്കറ്റ് ലോഞ്ചിംഗ് പാഡ് അല്ലെങ്കില് ഒരു സയന്സ് ഫിക്ഷന് - സര്ഗാത്മകതയുടെ ഉയരമാണ്. ഈ ഉയരത്തിന് ഭൂമിയില് ജീവിതത്തിന്റെ വിരുദ്ധദ്വന്ദമുണ്ട്. സ്ക്രീന്ടെസ്റ്റിനെത്തുന്ന നടീനടന്മാര്ക്ക് നല്കുന്ന അഭിനയമുഹൂര്ത്തങ്ങള്, പകല്പോലെ, ഗ്വിഡോയുടെ ജീവിതത്തില് നിന്നു തന്നെയാണ് എന്ന് ലുയീസ വലിച്ചുതീര്ക്കുന്ന സിഗരറ്റില് നിന്നും എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കാം. ഒരു പക്ഷെ ഫെല്ലീനീയുടെ ജീവിതത്തില് നിന്നു തന്നെ, അല്ലെങ്കില് സര്ഗാത്മകതയുടെ സന്ദേഹലോകത്തു നിന്നു തന്നെ... റോസെല്ല അതിനെ പുച്ഛം കലര്ന്ന നിസ്സംഗതയോടെ സമീപിക്കുന്നു. ലുയീസയ്ക്ക് അതു തന്റെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിന്റെ ഒറ്റികൊടുപ്പായി അനുഭവപെടുന്നുണ്ട്. അവളുടെ അനുജത്തിമാര്ക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോട്ടത്തിന്റെ കൗതുകവും. എന്നാല് ഗ്വിഡോയെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നത് അഭിനേതാക്കളുടെ നിലവാരമില്ലായ്മ മാത്രമാണ്. ഏതു സയന്സ് ഫിക്ഷനിലും തന്റെ ജീവിതമല്ലാതെ മറ്റെന്താണു പറയാനാവുക, സര്ഗാത്മകതയുടെ ഉയരങ്ങളില് പറന്നെത്തുന്ന റോക്കെറ്റിലും ആത്മാവിനെ നിക്ഷേപിച്ചില്ലെങ്കില് ആകാശത്തില് നിന്നും നക്ഷത്രങ്ങളെ പിടിക്കാനാവില്ല എന്നത് കലയുടെ അടിവരയാണ്.
ഗ്വിഡോയുടെ ബാല്യത്തിലേക്കും കൗമാരത്തിലേക്കും തെറിച്ചുപോകുന്ന ഒരുപാട് സന്ദര്ഭങ്ങളുണ്ട് ചിത്രത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തില്. വീട്ടിലെ സ്ത്രീജനങ്ങള് കുട്ടികളെ വീഞ്ഞിന്റെ ഭരണികളിലിറക്കി കുളിപ്പിച്ചു ഉറക്കുന്ന സീനുകളുടെ ചലനാത്മകത, സ്വപ്നത്തെ മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തേയും സ്വപ്നാഭമാക്കുന്നു. ഒരു ബ്ലാക്ക് ആന്ഡ് വൈറ്റ് ചിത്രത്തില് ഇത്രയും തൂവെണ്മയോടെ സ്വപ്നത്തെ സാക്ഷാത്കരിച്ചു കണ്ട സന്ദര്ഭം വേറെ ഇല്ല. ഗ്വിഡോയുടെ ജീവിതത്തില് ഇവിടം തുടങ്ങി സ്ത്രീ ശരീരത്തിന്റെ മാസ്മരികത ഒരു ഒബ്സെഷനായി, സര്ഗാത്മകതയുടെ ഊര്ജ്ജമായി - വിളഞ്ഞ സ്ത്രീ ശരീരങ്ങളുടെ ഒരു ഉത്സവം തന്നെ - ചിത്രം മുഴുവന് നീളുന്നതായി കാണാം. ഗ്വിഡോ കര്ദിനാളിനെ കാണാന് എത്തുന്നു. കര്ദിനാള് കുന്നിന്ചരുവിലെ മരങ്ങളില് നിന്നും അരിച്ചെത്തുന്ന കിളികളുടെ മധുരനാദത്തെ കുറിച്ച് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില് സംസാരിക്കുന്നു. ഗ്വിഡോ കാണുന്നത് ചാരുതയാര്ന്ന, വിചിത്രമായ ചലനത്തോടെ, ഒരുകാരണവശാലും അവിടെ വന്നെത്താന് സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത, കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ ആണ്. പക്ഷെ അന്നേരം ആ സ്ത്രീയുടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടല് എത്ര സ്വാഭാവികം എന്നതുപോലെ കാഴ്ചക്കാരന് തന്മയീഭവിച്ചു പോകുന്നു.
ഗ്വിഡോ ദൈവവിശ്വാസിയാണെന്ന് മനസിലാക്കാന് അനുവദിക്കുന്ന സന്ദര്ഭങ്ങള് ചിത്രത്തില് ഇല്ല. കര്ദിനാളിനെ കാണാന് പോകുന്നതും, വണങ്ങുന്നതും അത്തരം ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷവത്കരണം അല്ല. വ്യവസ്ഥാരാഹിത്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു ദൃഷ്ടാന്തം മാത്രമാണ്. സര്ഗാത്മകതയുടെ തലത്തില് ഇത്തരം ഹേതുരഹിതമായ, ലോപമായത് എന്നു തോന്നിയേക്കാവുന്ന, ചാഞ്ചാട്ടങ്ങള് കാണാറുണ്ട്. പ്രതിഭകള് അത് തൊട്ടറിഞ്ഞിരുന്നു. പെട്ടെന്നു ഓര്മ്മ വരുന്നത്, ജീവിതത്തിന്റെ വളരെ സ്വതന്ത്രവും സെക്യുലറുമായ വഴികളിലൂടെ നടന്നെത്തിയ കാ എന്ന കഥാപാത്രം. പാമുക്കിന്റെ 'സ്നോ' എന്ന നോവലില്, ഷെയ്ക് എന്ന ഇസ്ലാം ഫണ്ടമൊന്റലിസ്റ്റിന്റെ വിരലുകളില് മുത്തമിട്ടു കരയുന്നതാണ്. ജീവിതത്തിനു ദര്ശനാതീതമായ വിചിത്രമുഹൂര്ത്തങ്ങളുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് കലകളില് മാസ്റ്റേഴ്സിനെ ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
ഗ്വിഡോയുടെ കത്തോലിക്കാ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം ചിത്രീകരിക്കുന്നത്, സ്കൂളില് നിന്നും ചാടിപ്പോയി തെരുവുകുട്ടികളോടൊപ്പം കാണുന്ന ഒരു നൃത്തത്തിലൂടെയാണ്. യുദ്ധകാലത്തു നിര്മ്മിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു ബങ്കറില് ഒറ്റയ്ക്കു താമസിക്കുന്ന ഭ്രാന്തിയെ ആണ് കാശുകൊടുത്ത് ഗ്വിഡോയും കൂട്ടുകാരും നൃത്തം ചെയ്യിക്കുന്നത്. കടല്ത്തീരത്തെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന മണല്പ്പരപ്പിന്റെ വിശാലതയില് ചിതറിയ യുദ്ധാവശിഷ്ടങ്ങള്ക്കിടയിലാണ് സറഗീന നൃത്തം ചെയ്യുന്നത്. അവളുടെ ചലനത്തിന്റേയും സംഗീതത്തിന്റേയും ദ്രുതതാളം കാഴ്ചക്കാരെ ഒറ്റയടിക്ക് കൗമാരകൂതൂഹലത്തിന്റെ കടല്തീരത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നു. ഇവിടെയും മറ്റു പലയിടത്തും സംഗീതത്തിന്റെ മാസ്മരികത ജീവിതത്തിന്റെയും സ്വപ്നത്തിന്റെയും അതിര്ത്തികളെ മായ്ച്ചുകളയാനും, അനുവാചകനെ സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ അഭൗമസ്ഥലിയില് നിജപ്പെടുത്താനും ഗംഭീരമായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. സറഗീനയുടെ ആട്ടം പാപത്തിന്റെ ആകര്ഷണമാണ്. സ്കൂളില് ഗ്വിഡോ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. പക്ഷെ ആ പാപത്തിന്റെ സൗന്ദര്യമാണ് സര്ഗാത്മകതയുടെ വിത്തെന്നു ചലച്ചിത്രം വരഞ്ഞിടുന്നു.
മദ്ധ്യവയസ്സിന്റെ വാതില്ക്കലെത്തി നില്ക്കുന്ന ഗ്വിഡോയുടെ സര്ഗ്ഗാത്മകതയ്ക്ക് തടസ്സം നേരിടുന്നു എന്നതിലാണ്, ഭൗതികമായി, ഈ ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ സാധ്യതകള് മുഴുവന് കിടക്കുന്നത്. അവിടേക്ക് എത്തുന്നതിനുമുന്പ് അയാളുടെ സര്ഗ്ഗജീവിതം ഭ്രാന്തമായി കയറിയ ഒരു മല തന്നെ പിന്നിലുണ്ട് എന്നതിന്റെ പ്രത്യക്ഷവത്കരണമാണ് അയാളെ ഭ്രമണംചെയ്ത് നില്ക്കുന്ന ഒരു വലിയ സമൂഹം. സംവിധായകന്റെ കലാമൗലികത ആ കൂട്ടത്തിലെ ഒരോ ചെറിയ കഥാപാത്രത്തിനും വലിയ മുഖങ്ങള് നല്കി. വ്യക്തിത്വമില്ലാത്ത ഒരു എക്സ്ട്രാ മുഖവും ഇതിലില്ല. അല്ലെങ്കില് ആ മുഖങ്ങള് പോലും നിരന്തരം ഹോണ്ട് ചെയ്യാന് പാകത്തിനു വ്യത്യസ്തമായി നില്ക്കുന്നു. ഒരു സിനിമയുടെ ഫ്രെയ്മില് ഇത് ഒരു മാസ്റ്റര് ചലച്ചിത്രകാരന്റെ വിചിത്രമായ കയ്യൊപ്പാണ് - ജീവിതത്തെപോലെ അത്രയും വിചിത്രമായത്.
ആള്ക്കൂട്ടത്തിനു നടുവില് നില്ക്കുമ്പോഴുള്ള സര്ഗാത്മകതയുടെ ആഴമുള്ള ഏകാന്തത മാര്ച്ചെല്ലോ എന്ന നടന് അസൂയാവഹമാംവിധം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. കുടുംബം, സുഹൃത്തുക്കള്, സഹപ്രവര്ത്തകര് തുടങ്ങി ഒരു വലിയ ഓര്ക്കെസ്ട്രായുടെ നെടുന്തൂണായി നില്ക്കുമ്പോഴും ഗ്വിഡോയുടെ ഏകാന്തതയുടെ ആഴം ഒരോ അനുവാചകന്റേയും വിരലറ്റത്തെ സ്പര്ശനമാകുന്നു. ഈ ആഴം അയാള് നടന്നു കയറിയ വഴിയാണ്. ഓര്ക്കെസ്ട്രായിലെ ഒരോ ഘടകവും ഇതിലേക്ക് സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഭാര്യയുമായുള്ള വലിഞ്ഞുമുറുകിയ ബന്ധവും, ഭാര്യാസഹോദരിയുടെ ഏറെക്കുറെ പുഛം കലര്ന്ന സമീപനത്തോടേയുള്ള ഉദാസീനതയും, ആരാധനയുടെ ബഹിര്സ്പുരണമായ ചില നടീനടന്മാരുടെ അമിതാവേശത്തോടുള്ള നീരസവും, കാമുകിയോടുള്ള ജാരഭാവത്തിന്റെ ലോപത്വവും ഒക്കെ ഭൗതികതയുടെ സങ്കീര്ണതയായും, സര്ഗാത്മകതയുടെ ഭ്രമാത്മകത ആത്മാവിന്റെ സങ്കീര്ണതയായും കൂടിക്കുഴഞ്ഞു സൃഷ്ടിച്ച അയാളുടെ ജീവിതത്തില് ഒരു പക്ഷേ സങ്കീര്ണ്ണരഹിതമായി യഥാതഥമായി നില്ക്കുകയും, തിരക്കുപിടിച്ച ഏകാന്തതയില് നിന്നും ഗ്വിഡോ ഓടി രക്ഷപ്പെടുകയും, ചെയ്യുന്നത് ക്ലൗഡിയ എന്ന നടിയോടൊപ്പമാണ്. ഭ്രമാത്മകതയുടെ അതീതസ്ഥലിയില് നിന്നുള്ള രക്ഷനേടല് എന്നതിനായി തന്നെയാവും ഫെല്ലീനീ ക്ലൗഡിയ എന്ന സിനിമാനടിയെ ക്ലൗഡിയ എന്ന സിനിമാനടിയായി തന്നെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഗ്വിഡോയെ വിമര്ശിക്കാനും, ചെറിയ വിമര്ശനം പോലും ഉള്കൊള്ളാനാവത്തവനാണു നീ എന്നു ഇന്ഹിബിഷന്സ് ഒന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ പറയാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അവള്ക്കുണ്ട്. പ്രശസ്തനായൊരു സംവിധായകനും പ്രശസ്തയായൊരു നടിയും തമ്മിലുള്ള അപൂര്വമായ ബന്ധം മാത്രമായി ഇതിനെ കാണാനാവില്ല. ഒരു പക്ഷെ ക്ലൗഡിയ, ഗ്വിഡോയെ ഭൂമിയില് ഉറപ്പിച്ചു നിര്ത്തുന്ന സ്ത്രൈണപൂര്ണതയുടെ അപരസ്വത്വം തന്നെയാണ്. സിനിമയുടെ തുടക്കത്തില്, ഭൂമിയുടെ ശ്വസംമുട്ടലില് നിന്നും ആകാശത്തേക്കു പറന്നുയരുന്ന ഗ്വിഡോയെ ഭൂമിയിലേക്ക് കെട്ടിവലിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നത് ക്ലൗഡിയായുടെ അംഗരക്ഷകരോ ഏജന്റുമാരോ ആണെന്നതു തന്നെ, ആദ്യമേ ഈ സൂചന തരുന്നുണ്ട്. നടീനടന്മാരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടക്കുന്നിടത്ത്, ഏതാണ്ടൊരു നെര്വസ് ബ്രേക്ക്ഡൗണിന്റെ വക്കിലെത്തിയ ഗ്വിഡോയെ, എവിടെ നിന്നെന്നറിയാതെ കടന്നുവരുന്ന ക്ലൗഡിയായുടെ അംഗരക്ഷകര് രക്ഷപെടുത്തി അവളുടെ അടുത്തെത്തിക്കുന്നതും മറ്റൊന്നിന്റെ പ്രകാശനമല്ല.
മറ്റൊരു സീന്പോലും ഒഴിവാക്കാന് ആവില്ലെങ്കിലും സര്ഗാത്മകതയുടെ ക്രൂരമായ വിധിനിയോഗമായി പ്രത്യേകം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്, ക്ലൗഡിയ ഒഴിച്ച്, ചലച്ചിത്രത്തിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളും, പരിചാരികമാരും വിധേയരുമായി ഗ്വിഡോയുടെ മുന്നിലെത്തുന്ന ഭ്രമാത്മകലോകം. ഇടക്കാലത്ത് അത് ആന്റിഫെമിനിസ്റ്റ് വീക്ഷണത്തില് കണ്ടിരിക്കാം. എന്നാല് കലയുടെ പരിസരത്തു നില്ക്കുന്ന ആരും ഇന്ന് അതിനെ അങ്ങിനെ ലളിതമാക്കും എന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഒരു കലാകാരന് അയാളുടെ ഉള്ളില് ശുദ്ധ ഫാഷിസ്റ്റാണ്. ആത്മരതിയുടെ സമൂര്ത്തഭാവമാണ്. വന്യമായ കാമനകളുടെ അടിമയാണ്. ഇതു അവന്റെ ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത നിയോഗമാണ്. ഭൂമിയിലുള്ള അവന്റെ ഒരോ നിമിഷവും ഇതിനെതിരായുള്ള പടവെട്ടലാണ്. എത്രത്തോളം ഇതിനെ യുദ്ധംചെയ്ത് വിജയിക്കുന്നോ അത്രത്തോളം അവന് കലാകാരന് അല്ലാതായി മാറുന്നു. ചെത്തിമിനുക്കിയ ലൗകികതയില് നിന്നും, കെട്ടുപൊട്ടിയ പട്ടത്തെപോലെ, സംവിധായകന് തന്റെ കഥാപാത്രത്തെ ഈ വന്യതയിലേക്ക് പറത്തിവിടുകയാണ്. മുടിമുറിച്ച്, സിഗരറ്റ്പുകച്ചെത്തുന്ന പരിഷ്കാരിയായ ലൂയിസ പോലും ഇവിടെ എത്ര വശ്യവും സ്ത്രൈണവുമായാണ് പ്രത്യക്ഷപെടുന്നത്. കലാകാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ലോകം ഒരിക്കലും ഇത്രയും തന്റെ ചൊല്പ്പടിയിലല്ല എന്നതിന്റെ ക്രൂരതകൂടിയാണ് ഈ സീന് പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്. മനസ്സിന്റെ എക്സ്റ്റസി വെളിപ്പെടുത്താന് ഇത്രയും ഭ്രാന്തമായി ഉപയോഗിച്ച മറ്റൊരു സീന് പിന്നീട് സ്റ്റാന്ലി കുബ്രിക്കിന്റെ 'ഐസ് വൈഡ് ഷട്ട്' എന്ന സിനിമയിലെ വിവാദമായ ഓര്ജി സീനില് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഒരു താരതമ്യത്തില്, ഈ ബ്ലാക് ആന്ഡ് വൈറ്റ് സൗന്ദര്യം അതിന് എത്തിപ്പിടിക്കാന് ആയിട്ടില്ലാ എന്ന് തോന്നും.
ഗ്വിഡോ ആ ചലച്ചിത്രം നിര്മ്മിച്ചോ? എനിക്കതില് സംശയമില്ല. അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ മുഴുവന് ഊര്ജ്ജവും, മുഴുവന് അനുഭവങ്ങളും, മുഴുവന് കഥാപാത്രങ്ങളും വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടുവന്ന് ആ സിനിമയില് കയറിക്കൂടുന്നു. പണ്ടെന്നോ കണ്ടുമറന്ന ഒരു ഇന്ദ്രജാലക്കാരന് ആ പരേഡിനെ നിയന്ത്രിക്കാന് കടന്നുവരുന്നത് മറ്റൊന്നിനുമല്ല. അത് സര്ഗാത്മകതയാണ്. അതാണ് കലയുടെ ഇന്ദ്രജാലം. റോക്കറ്റ് ലോഞ്ചിംഗ് പാഡ് ഇടിച്ചുനിരത്തപ്പെട്ടേക്കാം, മീഡിയക്കു മുന്നില് മരണത്തോളം സ്വയം അന്യവത്കരിക്കപെട്ടേക്കാം. പക്ഷേ അയാള്ക്ക് ആ പരേഡ് നടത്തിയേ ആവൂ. അതു സര്ഗാത്മകതയുടെ, ലോപജീവിതത്തില് നിന്നു രക്ഷിക്കുന്ന ഇന്ദ്രജാലത്തിന്റെ, ആവിഷ്കാരമാണ്. അത് കലയാണ്!
00
